75.

jesteś jak kot. bezszelestnie przemykasz pomiędzy drzewami, wtapiasz się w letni wiatr i otulasz zmęczonego podróżą wędrowca. dużo o tobie słyszeli, ale nikt nie jest pewien, czy rzeczywiście jesteś w pobliżu, gdy gałęzie skrzypią jakoś tak łagodniej, jakoś tak, że chociaż już ciemno i nie wiedzą gdzie iść, kroki stawiają pewnie, a po jakimś czasie mają ochotę wrosnąć w ziemię i zostać godzinę, dwie, trzy, dłużej, na zawsze? nie wiedzą. ja wiem. poznałam tajemnice, o których nie mają pojęcia istoty najmądrzejsze, na pozór do mnie podobne i widziałam rzeczy, które oni widują tylko w swoich marzeniach. czy mogłabym prosić los o coś piękniejszego?
elen sila lumenn omentilmo